Stories from Africa

2007-05-26T14:23:00.000Z

Einde(lijk)!

Eindelijk weer eens een blog-update vanuit Monrovia! Maar daar slaat deze titel eigenlijk niet op.
De titel heeft meer te maken met het eindelijk arriveren van het nieuwste Mercy-ship de Africa Mercy. En met het feit dat we eindelijk water hebben gevonden in Coso-town, na 5 weken hard werken. En dat deze week voor mij het begin van het einde betekent van mijn Mercy-Ship carriere aangezien ik aanstaande vrijdag naar huis vlieg.

Dus afgelopen woensdag was het dan toch eindelijk zover! Na jaren van bouwen en vertragingen kwam dan zowaar toch echt de Africa Mercy in Monrovia aan. Voor veel mensen was dit een bijzonder emotionele dag omdat veel mensen hier al jaren op hebben gewacht. Al vanaf 4 uur 's morgens stonden mensen op de kade om te wachten op de AFM. Ons was verteld dat om 7 am. het schip zou binnenkomen. Maar de mensen van de loodsboot moesten eerst nog even ontbijten en een ander schip de haven uitleiden. Dus daar lag ze dan net buiten de haven te wachten op een loods... Maar om 11 uur was het dan toch echt zo ver toen aanlegde aan de kade.

Daar komt ze dan!

...nog even omdraaien voor het achteruit parkeren...
...wij zwaaien nog wel even door met onze vlaggen... Daar is ze dan!

Voor mij was met name de terugkeer van Gordi en Pam een feestelijke gelegenheid.
De Africa Mercy is behoorlijk anders dan de Anastasis. Dit is opzich ook wel logisch aangezien de Anastasis uit 1953 stamt en deze boot pas 12 jaar oud is en net een 7 jaar durende transformatie heeft ondergaan. Op het moment is het nog een grote zooi aan boord de AFM. Met name alle kantoren, operatiekamers en de verpleegafdeling moeten allemaal nog helemaal worden ingericht. Daarnaast moeten alle voorraden die zich aan boord van de ANA bevinden worden overgebracht naar de AFM. Een hele klus dus. Ik heb mij vorige week met name met kasten bezig gehouden. Er waren namelijk een heleboel kasten gedoneerd die zo'n 2,50m hoog waren. Jammer is dan weer dat de plafonds niet hoger zijn dan 2,30m. Dus een heel aantal mensen in Monrovia hebben nu een nieuwe kast. Om al deze kasten te vervangen hebben we een aantal dagen lang Ikea kasten in elkaar staan schroeven en gelukkig passen deze dan wel. Zo zijn er aanboord de AFM nog genoeg dingen te doen. Zo werkt het toilet-systeem nog niet helemaal vlekkeloos en ook IT heeft nog wel wat te doen. Maar als alles volgens plan verloopt moet het hele schip 28 juni operationeel zijn, dit is ook de datum waarop de eerste operatie weer gepland staat. Op de onderstaande foto staan een aantal verpleegkundigen met de laatste 4 patienten die ooit zijn behandeld op de Anastasis, het einde van een tijdperk.

Eindelijk slaat ook zeker op de water-put in Coso town die nu eindelijk af is. Om tot deze put te komen zijn drie gaten met een totale diepte van 33 meter gegraven. De eerste twee locaties waren door de dorpelingen zelf gekozen, ondanks dat wij hun verteld hadden dat het waarschijnlijk op die plekken niet zou lukken. Maar goed zij wilden kennelijk graven... Het succesvollge gat heeft een diepte van 12,6 meter,met 2,10 meter aan water erin. In alle drukte heb ik niet een keer mijn camera meegenomen dus helaas zijn er nog geen foto's. Maar dinsdag is de opening van de pomp en ik ga dan toch echt proberen om wat foto's te maken!

En zoals al eerder gezegd begint maandag hier mijn laatste week. Op 1 juni vlieg ik vanaf Monrovia naar Brussel om daar in de morgen van 2 juni aan te komen. Na een jaar te hebben vertoefd op het prachtige continent van Afrika. Wat als spannend avondtuur in Ghana begon, eindigt nu in Monrovia met veel meer vriendschappen dan ik me ooit had kunnen voorstellen, zowel met Anastasis crew als mensen uit Ghana en Liberia. Het voelt erg dubbel om weer naar Nederland te gaan. Aan de ene kant is het natuurlijk erg leuk om iedereen uit ons koude kikkerlandje weer te zien en te spreken, m'n eigen kamer te hebben, af en toe eens wat anders dan rijst te eten en niet constant in 50 graden C hoeven te werken. Aan de andere kant was dit het meest rijkelijk beloonde werk wat ik ooit heb mogen doen met veel mooie herinneringen, vrienden en ervaringen. Maar wie weet komen Sophie en ik ooit nog wel eens terug, de 'couple-cabins' zijn erg mooi op de Africa Mercy ;-)

Juni 2006 --> Mei 2007

2007-05-05T13:44:00.000Z

Wederom Screening

Afgelopen donderdag was het dan voor de tweede keer in mijn Mercy Ships carriere tijd voor de grote screeningsdag. Tijdens deze dag worden mensen geselecteerd die tijdens de outreach voor een operatie naar het schip mogen komen.

De screening hier in Monrovia was in alle opzichten geheel anders dan de screening in Ghana. Ten eerste hadden we hier een stuk fatsoenlijkere vertrektijd: 05:30 AM in plaats van vier uur in Tema. Ten tweede werden er een stuk minder mensen verwacht. In Ghana was de screening voor alle operaties; Max-facts, plastics, oogoperaties, tandarswerk etc. Met name voor de oog-operaties waren in Ghana veel mensen op de been, zo'n 4000. Deze keer was de screening slechts voor een heel beperkt aantal operaties, in totaal zo'n 500.
Wat wel hetzelfde was als de vorige keer was het verbod op foto-camera's om de mensen in de rijen in hun waarde te laten. Dus geen foto's van mij, maar gelukkig heeft communications de hele dag vastgelegd.

Mijn taak was origineel net als vorig jaar beveiliging. Wat met name inhoudt er op toezien dat mensen die afgewezen zijn niet nog een keer in de rij gaan staan en dat mensen netjes in de rij blijven staan en niet voordringen. Klinkt niet zo heel lastig, maar mensen die al jaren met een gigantische tumor op hun nek rondlopen kunnen over het algemeen niet zo heel goed wachten als er een mogelijkheid is om er van af te komen.

Bij de beveiliging van het hele evenement hebben we wat hulp gekregen van UNMIL (United Nations Mission In Liberia) en de lokale politie hier. Van UNMIL was er een battillion van 30 vrouwelijke soldaten uit India die mochten er onlusten uitbreken zouden ingrijpen.

De lokale politie bleek met name erg zinvol om de zin 'the end of the line is back there' in Liberiaans Engels te vertalen. Wat bij aankomst al direct bleek was dat er veel minder mensen waren gekomen dan in Ghana. Wat ons werk wat makkelijker maakte. Ook hielp het dat het tijdens de nacht hard had geregend wat de temperatuur wat dragelijker maakte.
Sophie was samen met drie andere verpleegkundigen uitgekozen om in de rij een zogenaamde pre-screening uit te voeren om zo veel mogelijk mensen die geen kans hadden op een operatie zo snel mogelijk uit de rij te krijgen. Dit om de rijlengte een beetje in de hand te houden, de doktoren te ontzien, en om mensen niet de hele dag in de zon te laten staan om dat te horen dat we niets voor ze kunnen doen.

De hele dag was een groot succes. Alle operatie-plekken zijn vergeven en er zijn geen (al te) gekke dingen gebeurd.

Zoals jullie natuurlijk allemaal weten was het vorige week koningendag en ook al zijn we met z'n alle in Liberia dat laten we natuurlijk niet aan ons voorbij gaan!

Dus hebben we weer eens ouderwets zak gelopen blikken omgegooid en gebbq'ed! Op de foto staan alle echte 'Dutchies' van de Anastasis. Op het moment zijn van de 300 opvarenden er 23 Nederlands wat toch een behoorlijk aantal is!

En dan het laatste nieuws omtrent de Africa Mercy het nieuwste schip van Mercy Ships. Vandaag (5 mei) komt de boot aan in Rotterdam voor een aantal PR-activiteiten het laden van voorraden. En als dan alles volgens plan loopt lijkt het er toch sterk op dat 'ie eindelijk aan gaat komen in West-Afrika en wel op 21 mei. Vanaf 14 mei beginnen we hier met het inpakken van alle spullen zodat we zo snel mogelijk na het arriveren van de AFM de boel kunnen overzetten.

En wordt er dan ook nog aan wat waterputten gewerkt? Jazeker wel er zijn er nu 5 nieuwe putten af en er wordt nog aan twee gewerkt. Een van de putten waar we nog mee bezig zijn bevindt zich in Coso-town een klein dorpje in Cheesemanburg. Na twee mislukte pogingen om een gat te graven, we stuitten steeds op harde rotsformaties, lijkt het er nu toch erg sterk op dat het wel gaat lukken! Je kunt je wel voorstellen hoe blij iedereen daar mee is!

Dit was het weer voor nu, voor vanmiddag staat er hier een spannende roeiwedstrijd op het programma waarvoor we de reddingsboten van de Anastasis hier gebruiken maar doorover de volgende keer meer!

2007-04-22T12:45:00.000Z

Waterputten slaan.

Hallo allemaal weer, het was al weer even maar hier dan toch weer een update over mijn activiteiten in Liberia. En dit keer wel over hoe je nou toch eigenlijk een waterput maakt.

Om te beginnen heb je een heel aantal gemotiveerde mensen uit de dorpjes nodig die heel aardig kunnen graven. De waterspiegel in dit gebied ligt op zo’n 8 meter onder de oppervlakte en nadat je de waterspiegel hebt geraakt wil je zeker nog 3 meter verder de diepte in om zeker te zijn dat je het hele jaar door water uit de put kan pompen en niet alleen nadat het geregend heeft. De totale diepte is vaak dus zo’n 11 meter, terwijl de diameter zo’n 1,2 meter is. De wiskundigen onder jullie hebben nu natuurlijk al uitgerekend dat je dan zo’n 12,44 m3 aan klei en zand uit het gat moet halen voordat je zover bent. En dit gaat dus emmertje voor emmertje. In een emmer past zo’n 15 liter maar omdat deze nooit compleet gevuld zijn nemen we even aan dat er 10 liter aarde in wordt geschept iedere keer wat inhoudt dat het emmertje zo’n 1250 keer naar boven en beneden moet voordat je dus eindelijk het gat hebt.

Op het moment dat we het waterniveau hebben bereikt moet natuurlijk constant het water worden weggepompt omdat anders de man die aan het graven is moet gaan zwemmen. En dit is misschien wel de leukste fase van het werk omdat er dan opeens een wateroverschot is in een dorpje waar er eigenlijk nooit genoeg water was (behalve dan regen in het regenseizoen). En het concept van een watergevecht is over het algemeen snel genoeg uitgelegd. Vaak duurt dit maar 1 emmer J.

Nadat het gat is gegraven komt het iets moeilijkere gedeelte van het putten maken. Afgelopen week hebben we zo’n laatste fase van een put uitgevoerd in het welbekende dorpje Momomballa. Sophie was voor de dag meegekomen om ons wat morele ondersteuning te geven en om eens te zien waarom we nou toch iedere avond weer zo ontzettend smerig en vuil weer terug komen.

Momomballa heeft in de hele geschiedenis van het dorpje nog nooit een fatsoenlijke waterbron gehad. Tot nu toe hebben ze hun drinkwater altijd uit een riviertje gehaald wat ongeveer droog gaat in het droge seizoen. Maar wat nog erger is, is het feit dat andere dorpjes in dit stroompje hun behoeftes doen en zichelf wassen. Kortom hoog tijd voor een waterput.

Meestal neemt het 1 dag in beslag om alle betonnen ringen naar beneden te laten en ze met cement aan elkaar te metselen. Gedurende deze hele dag en de volgende nacht pompen we de put constant leeg zodat het cement goed kan drogen. Wanneer we dan de volgende dag terugkomen vullen we eerst de ruimte tussen de buitenkant van de ringen en de wand van het gat op, zodat de ringen stevig in de aarde staan, vervolgens laten we iemand naar beneden die met behulp van zand en gravel een natuurlijk filter maakt waardoor er geen klei etc in de put komt.

Dan volgt het desinfecteren van de put met chloor waarmee we alles doden wat nog eventueel in de put zou kunnen groeien, zoals kleine plantjes, ecolli-bacterien etc. Hierna volgt de installatie van de deksel op de put met de pomp erop. Tijdens de installatie van de pomp onderwijzen we de locals constant hoe ze later zelf de pomp kunnen maken wanneer bijvoorbeeld een van de rubberen ringetjes mocht knappen. Hierdoor duurt de installatie zo’n 3 uur omdat ze de hele pomp weer uit elkaar moeten halen en zelf weer in elkaar moeten zetten, puur voor de oefening.

Dan is het grote moment aangebroken waarop voor het eerst schoon en koud water naar boven wordt gepompt. Het is geweldig om de gezichten van de mensen te zien, hoe blij ze zijn met hun frisse water. En de opmerking dat het waarschijnlijk niet heel goed voor je is om in de eerste drie dagen van het water te drinken vanwege het chloor, wordt dan ook vaak niet al te serieus genomen ;-)

En ook Sophie heeft nog even gepompt.

De planning is om voordat het regenseizoen hier echt gaat beginnen 5 putten af te hebben, momenteel zijn er al 4 af en dat is maar goed ook sinds er hier steeds meer en meer water uit de hemel begint te vallen.

Dat was het voorlopig weer!

groetjes Jan Pieter

2007-04-01T13:16:00.000Z

Hallo allemaal weer!

In de afgelopen twee weken zijn er weer een hoop dingen gebeurd. Hetgene wat de meeste mensen hier op het moment echter bezighoud zijn de geslaagde 'sea-trials' van de Africa Mercy. Dit houdt in dat de AFM nu dan toch echt af is en volledig gecertificeerd is om te mogen varen! Afgelopen woensdag was het begin van de sea-trials toen het schip wegvoer uit Newcastle om naar Blyth te varen.

Na aankomst op donderdagmiddag zijn alle benodigde certificaten uitgegeven, waardoor nu het laden kan gaan beginnen. Als alle voorraden in Engeland zijn ingeladen vaart de AFM door naar Rotterdam om daar 1 a 2 dagen te liggen om vervolgens (als het goed is) half mei in Liberia aan te komen!

Ondertussen gaan hier op de Anastasis alle dingen lekker z'n gangetje. In Cheesemansburg is de eerste waterput af en hopelijk gaan er nog we een aantal volgen.
De eerste waterput is gemaakt in Baytown een community in de Cheesemansburg-area, de dorpelingen daar wilden erg graag een waterput aangezien ze hun water uit het moeras moesten halen.

Binnen 6 dagen is men daar een gat gegraven van 11 meter diep en een diameter van 1,2 meter. Nadat het gat gegraven is laten we betonnen ringen naar beneden zakken die uiteindelijk de put gaan vormen. Per put moeten er zo'n 15 ringen van allemaal zo'n 350 kilo naar beneden worden gelaten, en uiteraard met het handje...!

Voor het eerst in het bestaan van dit dorpje heeft met nu water genoeg waarvoor nauwelijks gewerkt hoeft te worden. Dit resulteerde vrijdag in het alleerste watergevecht ooit in Baytown! Nog nooit hadden de kinderen hier elkaar nat kunnen gooien want voor ieder litertje water moest er een heel eind gelopen worden. Dat is hier nu gelukkig verleden tijd. Voor dit dorpje van 250 man is er nu meer dan genoeg water, zo'n 2 kubieke met per half uur, dus daar moet men het wel mee redden!

Verder zijn we vorige week met een aantal mensen naar de Bong Mines geweest. Dit was ooit de grootste ijzererts mijn van westelijk-Afrika, maar ook dit is niet gespaard gebleven tijdens de oorlog. Doordat alle mijn-activiteiten zijn gestopt zijn de mijnen onder water gelopen waardoor er drie hele leuke kunstmatige meertjes zijn ontstaan. Om bij de mijnen te komen moet je een ritje maken met een van de weinige treinen die hier nog rijden. Helaas is het geen passagierstrein, maar boven op een landrover kan ook best!

Het was erg ontspannend om ook eens de mooie kant van Liberia te zien ondanks dat op deze plek jarenlang toch oorlog is gevoerd. De treinreis leidde ons door een prachtig landschap van Casava-boerderijen tot mooie heuvellandschappen. Ter plekke kon er dus worden gezwommen en van de rotsen worden afgedoken. Voor het eten was gezorgd en lekker in de schaduw weer opdrogen was ook zeker geen straf!

Verder heb ik hier wat tijd door gebracht met Philippe, mijn 'Adopt-A-Patient' patient. Iedere patient die hier voor een operatie komt kan zogezegd geadopteerd worden wat inhoudt dat een crew-member zich beschikbaar stelt om met deze persoon af en toe een babbeltje te hebben, een spelletje speelt etc. Veel van de patienten komen alleen naar ons schip en als ze al familie meebrengen kunnen wij die helaas niet huisvesten. Kortom het zou een wat eenzame en saaie bedoening worden. Ik heb deze week dus met Phillip doorgebracht. Hij is hier gekomen met een beginnende tumor in zijn nek die afgelopen woensdag is weggehaald. Aangezien hij uit Guinea komt en dus Guinea-Frans spreekt was communiceren in het begin wat lastig. Gelukkig is er hier aan boord nog iemand die dat spreekt en hij wilde wel vertalen.
Philippe is 21 jaar oud en woont in een klein dorpje aan de oost-kant van Guinea, het liefst zou hij dokter willen worden maar de kans hierop is niet zo groot aangezien naar school gaan te duur is. Nog nooit heb ik iemand zo blij gezien om een foto van zich zelf te krijgen. Het was zijn eerste foto ooit...

In het midden staat Philippe

De operatie is dus inmiddels uitgevoerd en geslaagd! Waarschijnlijk mag Philippe met een aantal dagen alweer naar huis waar hij ongetwijfeld zal vertellen over dat enorme grote ding wat op het water drijft, de chirurgen in blauwe jassen, 350 mensen die hun land hebben verlaten om hem te helpen en misschien wel over die hele lange jongen...

2007-03-18T12:03:00.000Z

Liberia: 'It was the love of liberty that brought us here'

Dit was de slogan die de grondleggers van de staat Liberia in 1864 gebruikten om uit te drukken dat ze onder het slavenjuk van de Verenigde Staten uit waren. Momenteel heeft deze leus een hele andere betekenis in deze tijd van een fragiele vrede.

Liberia is op het moment aan het bijkomen van 14 jaar burgeroorlog wat goed merkbaar is in het dagelijkse leven hier op straat. Naastdat veel gebouwen, bruggen en auto's in puin liggen is de aanwezigheid van de VN-vredesmacht UNMIL hier duidelijk aanwezig. Op iedere weg zijn wel een aantal VN-checkpoints te vinden, op weg naar Cheesemanburg (waar wij werken, zo'n 25 km van het schip) komen we 4 van deze checkpoints tegen.

De oorlog heeft hier zo'n 200.000 slachtoffers gemaakt terwijl de totale bevolking maar zo'n 4 miljoen mensen telt. Hiernaast verblijven er ook nog eens ongeveer 1 miljoen mensen in het buitenland, vaak in vluchtelingenkampen die nauwelijks nog aandacht krijgen aangezien de oorlog is afgelopen.
Dankzij 14 jaar oorlog is de gehele infrastructuur in het land compleet ontwricht. Zo is er bijvoorbeeld nergens electriciteit, hier en daar staat wel een generator maar voor de 'gewone' bevolking is dit een luxe die niet te betalen is. Een van de grootste problemen van het land is het vacuum wat is ontstaan door het weghalen van alle wapens uit het land. Mannen (en helaas ook veel kinderen) hebben niets anders gekend dan oorlog en vechten, en dit is dan ook waar zij hun bestaansrecht uit hebben gehaald. Doordat nu deze wapens weg zijn moeten deze mannen zich op een andere manier 'machtig' maken. Doordat velen ongeschoold zijn (meer dan 50% van de bevolking kan niet lezen of schrijven) zit een gewone baan er niet in, wat spijtig genoeg resulteert in veel verkrachtingen en vrouwenmisbruik.

Gelukkig zijn er ook een aantal positieve dingen die hier opvallen. Veel mensen beginnen langzamerhand weer hun huisjes op te knappen en hun tijd en geld te investeren voor een betere toekomst. Dit betekent dat deze mensen niet verwachten dat de oorlog snel weer zal uitbreken, wat een jaar geleden hier nog wel anders was. Ook de mensen met wie wij van het water&sanitation team werken zijn nu enthousiast om nieuwe waterputten te graven. Dit keer gaan we dus niet met onze boormachine aan de slag maar lekker met het handje 10-12 meter de grond in. Deze putten zijn iets breder dan een meter en gaan dus afhankelijk van de waterspiegel 10 tot 12 meter de diepte in emmertje voor emmertje... Gelukkig krijgen we veel hulp van de locals die maar wat graag aan de slag gaan voor hun nieuwe put.

Wanneer het eerste water word bereikt gaat er een pomp naar benenden om het water weg te pompen zodat er nog een aantal meter verder naar beneden kan worden gegraven. Wanneer het gat dan eenmaal af is worden betonnen ringen naar beneden gelaten en word er op de bodem een grindbed aangebracht wat het zand uit de put houdt. Vervolgens vullen we de ruimte aan de buitenkant van de ringen weer op met zand en wordt de pomp geinstalleerd en de boel afgesloten met beton. Op deze manier kan er geen vervuiling in de put komen (dieren, bladeren etc.)
Het regenseizoen in Liberia begint zo eind mei wat betekent dat het waterpeil de komende maanden op het laagste punt staat, was dus betekent dat als we nu genoeg water in een put hebben dit zeker geldt tijdens en na het regenseizoen.
Naast het maken van nieuwe putten gaan we er ook een aantal renoveren, putten die dus te weinig of geen water hebben in het droge seizoen.

Verder beginnen maandag de eerste operaties weer, in de afgelopen week zijn tientallen mensen uit dunbevolkte gebieden door andere NGO's naar Monrovia gevlogen om hun operatie hier te kunnen ondergaan. In de eerste acht weken zullen vooral veel hazenlippen worden dichtgenaaid, tumoren uit de hals worden weggehaald en massa's staar-operaties worden uitgevoerd. Daarnaast zal er veel voorlichting worden gegeven aan de mensen in Monrovia en daarbuiten over algemene gezonheid, hygiene en het geboorteproces. Met CDS hebben we onze 'gebruikelijke' programma's weer. Women empowerment, Agricultre, Construction en Wat&San.

Opvallend is hoe trots de mensen hier toch zijn op hun land en ik voel me dan ook erg bevoorrecht om hier met hun te mogen werken om samen met hen Liberia er weer boven op te krijgen.

2007-03-01T17:51:00.000Z

We zijn hier dus met z'n allen veilig en wel in Liberia aangekomen, geen ongelukken gehad, maar een klein beetje storm, geen motoren die stokten alleen een paar mensen die wat zeeziek waren. Maar laat ik eens bij het begin beginnen.

Voordat wij Ghana verlieten hebben de minister van Volksgezondheid, de vice-president en de president de Anastasis bezocht. De vice-president zelfs wel 3 keer! Alle drie waren ze erg onder de indruk van wat wij allemaal gedaan hebben in Ghana. Zoveel zelfs dat de minister van Volksgezondheid ons allemaal heeft uitgenodigd voor een feestje op zijn ministerie waar we natuurlijk allemaal graag naar toe wilden.

Hier schudt de president de hand van onze CEO Solfrid Quist.

Het feestje op het ministerie van Volksgezondheid was uitermate leuk. Het begon al met de politie-escorte die onze bussen kregen. Op een beetje vrijdagmiddag duurt het zo'n anderhalf uur om van Tema naar het regeringscentrum van Accra te komen omdat er dan dikke file staat. Wij deden het in ongeveer een half uurtje, door het rode licht heen, spookrijden, te hard rijden etc. Kortom het was al een aardig avontuur om daar te komen. Iedereen hier had de verwachting dat het een enigsinds saaie avond zou worden meet veel speeches. De realiteit was echter dat er een leuk bandje stond te spelen en dat er eigenlijk helemaal niet zoveel gezegd werd.

Aan het eind van de avond kregen alle crew-members een t-shirt en petje aangeboden met daarop het logo van 50 jaar Ghana. Komende maart is Ghana namelijk 50 jaar onafhankelijk en dat wordt hier groots gevierd!

Op zaterdag nog snel even de laatste Cedis hier opgemaakt aan wat lekkers voor tijdens het zeilen om vervolgens op zondag om 4 uur weg te varen. Toch!? Ja mooi niet dus. De bakboord motor wilde niet starten en het vertrek werd tot teleurstelling van iedereen op de kade die ons was komen uitzwaaien 'uitgesteld tot nader order'. Nader order bleek drie 's morgens op maandag te zijn toen ik (liefdevol) door Sophie uit m'n bed werd gesleept, we gingen vertrekken. En inderdaad we vertrokken 11 uur na de planning. We werden uitgezwaaid door de mensen op de sleepboot bij wie al veel Mercyshippers op bezoek waren geweest om vervolgens 40 mijl pal naar het zuiden te varen om daar te bunkeren (brandstof overpompen van een tanker naar de Anastasis). Nadat dit allemaal klaar was hebben we op maandag avond zeil gezet naar het westen om op deze koers te blijven tot donderdagmiddag. Tijdens het zeilen heb ik dolfijnen, inktvissen, vliegende vissen en nog veel meer dieren gezien. Ook heb ik nog een tijdje op de brug gestaan en in de machine-kamer gewerkt.

Goed, vandaag zijn we dan dus in Monrovia de hoofdstad van Liberia aangekomen. En het verschil tussen Liberia en Ghana is nu al goed zichtbaar. In de haven waar we nu liggen zijn 17 boten gezonken en allemaal liggen ze nog op de plek waar ze gezonken zijn. Dit is bijvoorbeeld het uitzicht wat ik heb uit mijn raam:

We werden dan weer wel uitermate hartelijk begroet door ondermeer de minister van Volksgezondheid hier en de vice-president van Liberia samen met nog honderden andere Liberianen.

Op het moment kunnen we het schip nog niet af, de douane en de immigratiedienst moeten hier eerst alles controleren voordat we aan wal kunnen gaan. Dit is waarschijnlijk maandag pas voor elkaar dus dat wordt nog even een weekendje aan boord zitten :-( voordat onze projecten hier losbarsten. Ik voelde me gelukkig wel weer thuis met de Oost-Vlieland aan bakboord van ons ;-)

Groetjes Jan Pieter

2007-02-21T08:54:00.000Z

Het einde van de Ghana-outreach

Met nog 4 dagen voordat we hier met de Anastasis het ruime sop kiezen was het toch wel weer eens tijd voor een berichtje uit Ghana. De reden dat ik zo lang niets van me heb laten horen lag voornamelijk in het feit dat alle internet en telefoon verbindengen er hier ongeveer 2 weken hebben uitgelegen en omdat iedereen 5 dagen vrij heeft gekregen (maar daar later meer over).

Een ding is nu in ieder geval zeker, we zijn klaar met boren in Ghana, vorige week is de drill-rig aan boord gehesen en pas in Monrovia komt 'ie weer uit het ruim zetten. Het totaal aantal geslagen waterputten zal dan ook op 26 blijven staan. Dit was reden genoeg voor het provincie-bestuur van Ga-West om ons allemaal uit te nodigen voor een hapje en een drankje in het hoofdkwartier van het Water&Sanitation bestuur. Hier kregen we allemaal een authentiek Afrikaans shirt aangeboden.

De volgende officiele trip die op het programma staat is het ontmoeten van de Ghanese minister van volksgezondheid vrijdag a.s. Als een bedankje voor al onze inspanningen van de afgelopen 8 maanden wordt iedereen hier op de boot 2 uur lang op speeches getrakteerd :-)

Ook het hele health-care programma is hier nu afgelopen, met vorige week vrijdag de laatste dress-ceremonie voor de VVF-dames. VVF staat voor Vesico Vaginal Fistula wat inhoudt dat deze dames constant urine lekken. En voor deze vrouwen houdt dat niet alleen in dat ze de hele dag stinken, ze worden vaak ook uit hun leefgemeenschap gezet en moeten maar alleen zien te overleven. Het meest trieste van het hele gebeuren is misschien wel het feit dat ze hun aandoening zien als een vloek die over hun in uitgesproken waardoor vaak de man en kinderen hun ook verlaten. Je kan je dus wel voorstellen hoe blij deze vrouwen zijn wanneer ze na de operatie weer droog zijn! En daar is dan ook de 'dress-ceremonie' voor, alle dames krijgen een nieuwe jurk om een nieuw begin in hun leven te symboliseren.

Gedurende de 5 dagen vakantie die iedereen kreeg zijn Sophie, ik en nog 4 anderen naar het plaatsje Wli afgereisd, aan de grens met Togo. Wli is met name bekend om de Wli-falls, de hoogste watervallen van Ghana (800m+). En wat is er nou leuker dan om in een uurtje of 6 lekker naar boven te klimmen? Nou halverwege wist de halve groep wel wat anders...;-) Maar na een uurtje of 5 klimmen waren bij de bovenste helft van de waterval aangekomen en was een frisse duik natuurlijk erg lekker! Daarna afgedaald naar de 'Lower Falls' en daar wederom een frisse duik genomen om vervolgens in een half uurtje weer terug te zijn bij ons beginpunt.

Goed de volgende dagen lekker bij wat meertjes gelegen en nog eens weer een tintje donkerder geworden en de dijbenen weer wat bij te laten komen. Al met al een bijzonder geslaagde 5 dagen weg.
Nu is iedereen binnen CDS hard aan het werk om allerlei rapporten voor onze donors te schrijven. Hopelijk is dat voor vrijdag af zodat we tijdens het zeilen lekker van het zeilen kunnen genieten. Ik heb trouwens wel een baantje tijdens het zeilen in de machine-kamer als 'tunnel-watch man' het heeft iets met olie te maken dat is alles wat ik tot nu toe weet, maar daar zal ik ongetwijfeld nog wel wat meer van horen.

Nou mochten we nou niet zinken enzo, dan laat ik weer wat van me horen als we in Liberia zijn aangekomen!

Groetjes JP

2007-01-27T09:56:00.000Z

De laatste pomp...

Zoals velen van jullie waarschijnlijk wel weten was het water-project in principe klaar toen ik op vakantie in Nederland ging. Bij terugkomst waren er echter opeens nog drie dorpjes gevonden en zouden we deze gaan doen. Nadat we echter klaar waren in dorpje nr. 1 bleken we wederom klaar te zijn. Dus de hele boel weer richting het schip verhuist. Nog geen dag later komt het bericht door dat we bij een huis voor mensen met HIV/Aids in Tema een put gaan boren. Kortom dingen veranderen hier nog wel eens :-)

Maar goed laten we maar bij het begin beginnen. In het dorpje Djokpo hadden we al eerder een put geslagen maar dit was aan de noord-kant van het dorpje, wat inhield dat mensen uit de zuidelijke helft zo'n 5 km nog steeds moesten lopen voor hun water. Hun watervoorziening zag er nu dan ook ongeveer zo uit...

Dit dorpje was absoluut de leukste plek om te werken. De mensen waren extreem vriendelijk, cooperatief, en wilden ook graag echt zelf meedenken over dingen. Het was echter niet de meest eenvoudige put. Na een meter of 12 te hebben geboord stuitten we op een bijzonder harde rotsformatie waardoor we helemaal niet zo zeker wisten op dat moment of dit nou wel zo'n succes zou worden. Op vrijdag middag laat na in zes uur zo'n vier meter te zijn opgeschoten besloten we de boel de boel maar te laten voor die week. Nog even snel gekeken of we per ongeluk al water hadden aangeboord, maar nee. De mensen daar waren echt enorm teleurgesteld, maar zo zei een van de mannen daar we zullen God om water bidden. En wij natuurlijk ook gedurende het weekend op onze knietjes gegaan. Op maandag gingen Gordi, Bob en ik weer terug naar Djokpo om nog maar eens te kijken of er water aanwezig was. En na een paar minuten was al duidelijk dat we heel wat water hadden en nadat we alle plastic roosters / filters en pijpen hadden geinstalleerd bleek het ook nog eens het lekkerste en schoonste water te zijn wat we tot nu toe hebben aangeboord! Wat is God toch ontzettend groot!

Na deze put te hebben afgemaakt zijn op we woensdag foto's gaan nemen van al onze waterputten. Samen met een mannetje van het district daar zijn we weer langs alle plaatjes gereden. Een paar foto's staan hieronder, totaal zijn het er nu 26.

En nu zijn we dus aan het werk in Tema zelf. We hadden eigenlijk niet zo heel veel hoop dat we hier iets konden doen aangezien de hele omgeving nogal rotsachtig is, maar Tema blijkt in een lagune te zijn gebouwd waardoor er dus water te over is. Hopelijk kunnen we maandag of dinsdag daar dan ook de boel afronden waarna we dan dus in Ghana echt klaar zijn. Ja of niet dus...

2007-01-11T15:14:00.000Z

Een paar weekjes Nederland en de Hamatan

Zo na een korte radiostilte hier dan toch weer een teken van leven op mijn weblog. Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel gemerkt hebben ben ik een paar weekjes met Sophie in Nederland geweest en daar uitermate genoten van alle gezelligheid, vrienden familie, eten, uitstapjes etc etc. Opzich wel weer raar om opeens weer oliebollen te eten,

en de Dom te zien.

(al dan niet in miniatuur)

Ook zijn we nog naar de bruiloft van Carl en Ilne geweest, 2 crewmembers van Mercy Ships die elkaar op het schip hebben leren kennen. Hier waren natuurlijk een hele hoop (ex)-MercyShippers op af gekomen, waardoor er toch een hoop bekende gezichten rondliepen.

Kortom, ik heb een geweldige tijd in Holland gehad! Na een redelijk vlekkeloze vlucht kwamen we weer bij de Anastasis aan die gelukkig nog steeds in de haven lag te wachten. Bij mijn vertrek uit Ghana was de temperatuur 38 graden C en bij mijn aankomst plotsling nog maar 27 graden C. Dit heeft te maken met de hamatan winden die op het moment waaien. Dit gebeurt eens per jaar aan het begin van het jaar wanneer er een noorden wind opsteekt vanuit de Sahara die zoveel zand en stof meeneemt dat de bomen hier hun bladeren verliezen vanwege het gebrek aan zonlicht. Daarnaast wordt ook een groot gedeelte van het inkomende zonlicht geblokkeerd wat dus wel een gunstig effect op de temperatuur heeft. Jammer is dan natuurlijk wel weer dat alle smog ed hier lekker blijft hangen, maar je kan dan ook niet alles tegelijk hebben :-)
In mijn afwezigheid hier hebben zich een aantal dingen afgespeeld. Zo is 75% van de crew hier nieuw wat opzich even wennen is. Gelukkig is het grootste gedeelte van ons well-drilling team hetzelfde gebleven. Daarnaast zijn er weer 3 dorpjes gevonden zonder waterput, iets verder reizen maar opzich geen probleem. Dus sinds afgelopen dinsdag weer hard aan het werk om de laatste drie putten te slaan voordat het schip 25 februari naar Liberia vertrekt. En waar kan je dan tijdens 3 dagen varen beter zitten dan op het achtersteven...

Mooi toch?

tot de volgende keer weer!

Groetjes JP

2006-12-08T21:24:00.000Z

Pompen of verzuipen

Hallo allemaal weer, mijn laatste blog-update voordat ik er hier een paar weekjes tussenuit knijp om weer eens naar het koude (nou ja koude...) Nederland te gaan! Heb er echt onwijs veel zin in om jullie allemaal weer eens tegen het lijf te lopen, een lekker biertje te drinken en bitterballetje te eten en natuurlijk aan Sophie voor te stellen!

Maar voordat ik hier nou ga zitten watertanden kan ik jullie beter even vertellen wat we hier de afgelopen weken hebben uitgevoerd. Naast het bouwen van een aantal latrines (wat niet zo heel veel tijd in beslag neemt) hebben we 16 pompen geinstalleerd. Deze pompen komen een beetje in een Ikea-achtige verpakking, wat in houdt dat je een losse pomphendel, behuizing, plastic pijp, kogellagers, etc etc allemaal in een pakketje krijgt. En tot vandaag ging dat allemaal een stuk beter dan bij Ikea, alles was aanwezig. Vandaag was eigenlijk de eerste keer dat er spullen ontbraken, gelukkig ontbrak dan weer wel een bijzonder essentieel onderdeeltje dus die gaat maandag in de herkansing.

Bij iedere pomp die wij installeren zijn altijd 2 mensen (mannen) aanwezig die in het dorpje blijven wonen die wij leren hoe de reserve-onderdelen in te zetten wanneer er bijvoorbeeld een rubbertje afgesleten is zodat (hopelijk) de pomp zo'n 15 jaar meegaat.

Grappig of misschien wel droevig is het iedere keer weer om te zien hoe ontzettend eigenwijs men hier is. Aan het begin van de installatie wordt er chloor in de put gegooid om bacterie-kolonien daar om zeep te helpen. Wanneer de hele boel op z'n plek staat wordt dan uitgebreid in hun taal verteld dat het water niet drinkbaar is de komende 4 dagen, maar dat het wel geschikt is om je kleren of jezelf mee te wassen. En 14 van de 15 keer zitten we nog niet in de auto en we krijgen te horen dat het water ondrinkbaar en vies is.... Ja duh.... Dat zeiden we net...

Maar Ghana is een raar land wat water&sanitation betreft. Een quote uit het laatste Human Development Report

Zoals hier te zien valt is het Ghana met de watervoorziening redelijk OK, meer dan 70% van de mensen heeft toegang tot 'schoon' water (waterputten etc). Maar aan de sanitation kant van het verhaal heeft slechts 18% van de mensen toegang tot sanitaire voorzieningen dit terwijl Ghana absoluut het rijkste land van West Afrika is. Liberia bijvoorbeeld (armste land ter wereld) heeft 27% dekking en Sierra Leone ook niet echt rijk 39% dekking. Zelfs de mannen met wie wij samen de waterputten slaan en hun hele leven dus al met schoon water bezig zijn vinden het maar raar dat wij proberen mensen op een latrine hun zaken te laten doen. Zelfs wanneer we uitleggen waarom het toch echt beter is om niet je zaakjes tussen de bomen te doen ivm de hyghiene ed. komt er vrij weinig actie. Er valt dus nog een hoop uit te leggen hier.

Gelukkig zijn er nog genoeg plekken waar je hier nog lekker van het land kan genieten. Zo zijn Sophie ik en een aantal anderen vorig weekend naar de Akasombo Dam gegaan. Waar we op zaterdag lekker in de Volta rivier hebben gezwommen, mango's hebben gegeten en lekker van de rust hebben genoten. Waarna we op zondag een boottocht over de Volta-lake hebben gemaakt.

En uiteraard heeft op 5 December de Goedheiligman zijn pakjesboot nr. 3 naast de Anastasis afgemeerd en een zak met cadeautjes achtergelaten!

Kijk goed en misschien herken je de Sint :-)

Goed luitjes 16 december 11:10 AM zet ik weer voet op Nederlandse bodem heb onwijs veel zin om jullie allemaal weer te zien!

Groetjes JP

2006-11-24T08:41:00.000Z

Productief weekje!

Afgelopen maandag en dinsdag hebben we in een nogal afgelegen dorpje gewerkt. Wellicht dat onderstaande foto een beetje duidelijk maakt waarom er daar nog nooit naar water was geboord.

In deze gemeenschap hebben we in totaal 3 putten geslagen en 2 latrines aangelegd.

Het instaleren van een pomp

Latrines maken

Men was hier zo blij met onze inzet dat we als bedankje een levende kip hebben gekregen! Deze loopt momenteel wat verloren rond op Aft-Deck, maar zal binnenkort ongetwijfeld ergens in een soepje weer opduiken :-)

In totaal zijn er nu 13 boorgaten af, hebben we 8 pompen geinstalleerd, 7 latrines gemaakt, 21 voorgangers getraind en zo'n 500 bijbels kunnen uitdelen.

Verder gaan Soph en ik dit weekeinde met een hele groep richting Volta-lake om daar even een weekendje lekker aan het water te liggen en weer op te laden voor de laatste paar weekjes voor de vakantie.

Nog maar 3 weekjes het aftellen is iig begonnen!

2006-11-19T11:42:00.000Z

Weer aan de slag!!

Na zo'n 5 weken niet buiten te hebben gewerkt heb ik dan deze week toch weer mijn eerste stapjes op de wal gedaan! Na alle rapporten over het boren en met de hand graven van waterputten te hebben geschreven en een OK van de medische staf te hebben ontvangen ben ik dan eindelijk weer buiten aan de slag! En net op tijd, komende week gaan we hier ons laatste gat in de grond graven waarna de focus verschuift naar de latrines.

Latrines zijn in principe zeer primitieve wc's. Voor een latrine heb je eigenlijk alleen een zak cement, wat scheppen en een hoop energie nodig. De gedachte achter een latrine is eigenlijk vrij simpel, namelijk het opvangen van alle menselijke uitwerpselen in een afgesloten ruimte. Hierdoor kunnen vliegen bijvoorbeeld niet eerst op de uitwerpselen zitten en vervolgens in je eten terecht komen.

Het te graven gat is ongeveer 10 voet diep en ten minste 50 meter van enige schoon-water bron. Wanneer het gat vol begint te raken vul je de boel gewoon op met zand en graaf je een aantal meter verderop het volgende gat waar je de betonnen overkoepeling vervolgens weer overheen legt. In totaal gaan we er 38 doen, waarbij de focus met name op onderwijs zal liggen. Je kan natuurlijk wel sinterklaas gaan spelen en latrines weggeven, maar als mensen niet begrijpen waarom ze ze zouden moeten gebruiken, gebruiken ze ze niet. Want waarom zou je, de afgelopen generaties deden hun ding toch ook in de bosjes...
Zover hebben we er 4 gedaan, dus het wordt nog even doorwerken tot februari.

En dan dit: Afgelopen vrijdag reden we naar het werk toe, toen we een vrachtwagen met een lekke band zagen staan. Dit is opzich niet een heel bijzonder verschijnsel aangezien je gemiddeld zo'n 25 kapotte vrachtwagens op een dag ziet. En het kan natuurlijk gebeuren dat je geen reserve-wiel bij je hebt en dan kan je er natuurlijk voor kiezen om een dutje te doen. Maar naast 'eet nooit gele sneeuw' is het tweede wat je in het leven leert toch wel 'slaap nooit op de weg' dacht ik zo...

Goed kennelijk is dat hier dus anders... (klik even op de foto voor een uitvergroting)

Een andere typisch Ghanese rariteit zijn doodskisten en urnen. In plaats van gewoon een houten kist of een stenen urn wordt hier de creativiteit iets meer ingezet, zie onderstaande foto die Sophie gemaakt heeft toen ze vorige week naar de markt ging....

Dat zijn dus idd urnen! Helaas worden de doodskisten alleen in lokale maten gemaakt (zo'n 1,75m.) anders zou ik me zeker in een krokodil laten begraven ;-)

Verder zijn we dit weekend naar het 'Dutch hotel' geweest waar het heel aardig vertoeven is aan de rand van het zwembad. Jammer alleen dat het gehele personeel me bijzonder raar aankeek toen ik Nederlands tegen ze begon te spreken en dat in het Dutch Hotel!

Komende woensdag ga ik zeker de verkiezingen volgen vanaf hier, helaas kan ik door een administratieve fout in Den Haag niet stemmen deze keer, maar wellicht dat JP het ook zonder mijn steun wel haalt!

Groetjes allemaal weer!

Tot over 4 weken! JP

2006-11-08T19:48:00.000Z

Papierwerk!

Na een paar weken uit de running te zijn geweest heeft dan het werkende leven toch weer toegeslagen. Helaas is het nog niet mogelijk om lekker te gaan boren, maar ik heb tijdelijk een bureau. Momenteel ben ik hard bezig om alles wat we met het water-team bereikt hebben te documenteren, hoe we problemen hebben aangepakt, tips 'n tricks, contact-personen etc. etc. Dit zodat de volgende groep mensen niet net zoals wij 2 maanden spenderen met het uitvogelen van allerlei zaken; hoe de wanden van je boorgat te stutten, bekisting plaatsen, welke chemicalien te gebruiten enzovoort. Daarnaast willen we in Liberia niet alleen in zandgrond putten slaan maar ook in meer rotsachtige gebieden kunnen werken. Hiervoor hebben we een zogenaamd 'hammer-bit' nodig + een compressor met genoeg capaciteit. Dus daar zijn we op het moment hard naar op zoek. Degene die PSI (Pounds per Square Inch), CFM (Cubical Feet per Minute) en FS (Feet per Second) heeft bedacht wordt overigens nog hartelijk bedankt...

Gelukkig kan ik ondertussen wel weer een beetje rondbanjeren en zo hadden we afgelopen week een strand bbq als afscheid voor een aantal mensen hier. En ja daar hoort nu eenmaal een vuurtje bij aan het eind!

Het was erg lekker om na 3 weken in bed te hebben gelegen eindelijk weer eens wat van de buitenlucht te kunnen proeven. Dat wil zeggen de buitenlucht buiten de haven...

Afgelopen woensdag was een bijzonder spannende avond voor een van onze patienten. Dr. Leo uit Zuid-Korea is een chirurg gespecialiseerd in het verwijderen van tumoren uit de nek van mensen. Deze tumoren zijn vaak compleet vergroeid met allerlei (slag)aderen en zenuwbanen wat het verwijderen erg lastig maakt. En zelfs wanneer de operatie geslaagt lijkt kan een patient na een aantal uren nog hevig gaan bloeden als een van de bloedvaten toch knapt.
Dit scenario was precies wat afgelopen woensdag-avond gebeurde. Een 32-jaar oude vrouw was gedurende de morgen geopereerd en leek redelijk stabiel. Rond negen uur 's avonds echter begon haar nek ontzettend op te zwellen en bleek dus een van haar aderen geknapt. Dus het emergency-team erbij en terug naar de OK. Gedurende de tweede operatie die volgde heeft deze vrouw 7 liter bloed ontvangen. Aangezien er hier geen bloedbank aan boord is, worden mensen met haar bloedtype (A pos. in dit geval) opgebeld om bloed te komen geven. In dit geval dus 14 stuks dus.

Erg gaaf is het dan om te zien dat niet alleen de chirurgen hun uiterste best doen om het leven van deze vrouw te redden. De hele crew komt samen voor gebed voor deze vrouw. Na een twee uur durende operatie is deze vrouw weer in de ICU opgenomen zonder enig probleem met haar bloed. De bloedklontering en alles was normaal! Momenteel ligt ze op de verpleeg-afdeling in afwachting van haar reconstructive plastic operatie. Hoe gaaf! De reden voor deze toch zeer riskante operaties is dat wanneer ze niet worden uitgevoerd mensen zeker zullen sterven door langzame verstikking.

Gelukkig gaan de meeste operaties gewoon gladjes, maar zijn wel levens veranderend voor de mensen. Lees hier Abena's verhaal.

Ik moet zeggen dat ik erg zin heb om weer richting NL te komen om jullie allemaal weer eens in levende lijve te zien en te spreken!

Ik kom d'r aan nog 5 weekjes! Groeten JP

2006-10-26T11:15:00.000Z

Niet zo heel veel gebeurd...

De afgelopen 2 weken zijn behoorlijk saai geweest, niet zozeer omdat het water-team niet kon werken ofzo, maar meer omdat ik hier 2 weken gezellig ziekjes in m'n bed heb gelegen. Na wat bloedtesten en andere onderzoekjes heeft de medische staf hier nog steeds geen idee van hoe of wat en advies is dan ook gewoon blijven liggen, uitrusten, veel slapen veel water drinken etc etc. Ik heb wel wat anti-biotica en pijnstillers gehad, dus die blijf ik dan maar braaf slikken. Opzich gaat het ondertussen wel weer wat beter en ik heb dan ook goede hoop dat ik volgende week weer mee kan doen!

me @ the crewnurse

Maar goed ik heb dus niet zo heel veel te melden dus, maar ik heb deze week wel officieel mijn verlenging hier aangevraagd en gekregen. En ondanks dat nog niet alles helemaal rond is met geld, vliegtickets inentingen etc. is het plan om nu tot juni 2007 bij Mercy Ships te blijven, wat inhoudt dat ik komende februari erbij ben wanneer de Africa Mercy (ons nieuwe schip) komt en dat ik in maart dan naar Liberia vaar om daar drie maanden lang nog naar water te boren. In juni stop CDS er sowieso mee, omdat dan in Liberia het regenseizoen begint, welke tot de natste ter aarde behoort. Ook alle bouw-projecten etc. liggen dan enkele maanden stil.

Maar ik (of eigenlijk we!) komen wel richting Houten voor de kerst. Ik kom op 16 December op schiphol aan en vertrek dan weer richting Ghana op 6 januari. Sophie heeft helaas iets minder vakantie-dagen kunnen krijgen, zij komt de 20e aan en we vliegen dan samen weer terug.

En dan om mee af te sluiten nog even wat mooi landrover foto's :-)

Want tsja d'r gaat nou eenmaal wel eens wat mis ;-)

Dit was het dan weer, hopelijk de volgende keer weer wat meer 'Afrikaanse verhalen' en recente foto's!

JP

2006-10-16T09:48:00.000Z

De smaak te pakken!!

Nou, na een heel aantal weken van hard zweten en niet zoveel succes hebben we nu dan toch eindelijk echt de smaak te pakken, er zijn nu 9 boorgaten af.
En dat hebben we dan toch voornamelijk te danken aan een prachtig chemisch goedje :-p ; Supermud. Wanneer je dit poeder toevoegt aan het water dat je gebruikt voor het boren, wordt de viscositeit aanzienlijk verhoogt. Daarnaast zorgt het voor een coating op de wand van het boorgat, waardoor de boel aanzienlijk minder snel instort. Toch wel mooi al die chemie :-)Het doel is nu om iedere week 1 boorgat af te krijgen, waarna Bob en Collin hun beton-kunsten kunnen laten zien door het leggen van een vloertje en het maken van wasbakken.

Verder heeft het hier afgelopen week behoorlijk gestormt, op de oceaan scheen een gigantische storm aan de gang te zijn waarvan we hier ook het een en het ander hebben meegekregen. Het heeft een heel aantal dagen ontzettend geregend, gewaaid etc, waardoor het schip nogal schommelde wat onze crew-docter een heleboel werk heeft opgeleverd... Daarnaast blijft het verbazingwekkend om een oogchirurg aan het werk te zien terwijl het hele schip, en dus ook zijn OK, aan het dansen is!

Ook de mensen van de communications-dept hebben niet stil gezeten, ze hebben een PDF gemaakt waarin alle CDS-projecten worden beschreven (alleen het water-team zijn ze even vergeten...). Des al niettemin is het hier te vinden.

Het laatste nieuws is dat de Africa Mercy nu zo goed als af is, eind november/ begin december zullen de zee-proeven beginnen waarin wordt gekeken of het schip zeewaardig is en of het voldoet aan alle internationale veiligheidsnormen, dus dat is goed nieuws. De planning is verder nog steeds dat begin februari de Africa Mercy in Ghana aankomt waarna er een maand van verhuizing begint, aangezien bijna alles van de Anastasis overgebracht moet worden naar de Africa Mercy. Denk hierbij aan alle keuken-apparatuur, computers, voorraden van de Healt-care afdeling, al het eten etc etc etc. Een hele onderneming dus, voor iedereen die al een kleine pre-view van de AM wil, de boot is verschenen op google-earth en wel op 54º59'38.68" N 1º26'35.78" W

Zo, dit waren wel weer de hoogtepunten van de afgelopen tijd,

groetjes allemaal JP

2006-10-06T08:01:00.000Z

Hallo allemaal weer!

Afgelopen tijd zijn er hier weer heel wat dingen gebeurd die ik jullie allemaal graag wil vertellen!

Zo was er afgelopen week hier een gedeeltelijke zonsverduistering in Ghana die we samen met een hele hoop patienten hebben bekeken.

Ik was er zelf helaas niet bij want tja d'r moet nu eenmaal ook gewoon gewerkt worden :-). Met het water-team hebben we een behoorlijk succesvolle week achter de rug. Nadat de eerste 4 boorgaten waren ingestort hebben we nu eindelijk succes gehad! Op 24 meter onder de oppervlakte hebben we water geraakt en wanneer dat gebeurt begint eigenlijk het leukste gedeelte van het hele waterboren. Op dat moment ga je eerst nauwkeurig meten hoe snel het weggepompte water weer op komt zetten en hoeveel water het boorgat bevat. Dit doe je door simpelweg een dompelpomp in de bekisting te laten zakken en al het water op te vangen in een groot plastic vat. In dit geval konden we de put niet leegpompen, met meer dan 200 liter per minuut is dit een behoorlijk succesvolle put (die krijg je zeker met de hand niet leeggepompt). De tweede fase bestaat uit het spoelen van het boorgat, niet rustig aan met een pomp ofzo, nee dan komt er een compressor aan te pas die lucht naar de bodem van de put pompt, waardoor al het water er uit komt spuiten alsof je olie hebt geraakt!

En met name wanneer de temperatuur boven de 38 graden komt is het bijzonder puik om op zo'n manier een bijzonder verfrissende douche te hebben!

Hier dan nog even twee foto's over onze werkomstandigheden. De eerste geeft een redelijk representatief beeld van de wegen waar we op het moment overheen crossen (lang leve de 4x4!) en de tweede is gewoon een schattige foto van een van de kids hier.

Verder is ons schip (de Anastasis) geraakt door een ander schip wat hier uit de haven wilde vertrekken. Gelukkig valt de schade redelijk mee en is er verder niemand gewond geraakt o.i.d.

Dat was het weer voor nu

tot de volgende keer weer! Groetjes JP

2006-09-24T22:07:00.000Z

De Rotery op bezoek

Afgelopen donderdag en vrijdag is een afvaardiging van de Rotery international aan boord geweest om al onze projecten te bekijken en vrijdag middag was gereserveerd om eens lekker door donker Afrika heen te scheuren van dorpje naar gehuchtje en weer naar een dorpje.

Zo hebben we ze meegenomen naar dit boorgat wat net af was, dit is het eindresultaat van een behoorlijke tijd werk, maar het meeste zit dan ook onder de grond. Het waterpeil in deze put komt tot 47 voet (19 m. onder de oppervlakte) op een totale diepte van 130 voet. Deze put bevat zoveel water dat we zelfs met elektrische pompen de boel niet leeg gepompt kregen, dus kleine kans dat dat ooit wel met een handpomp gaat lukken. Uiteindelijk moet ook dit boorgat er als volgt uit gaan zien:

De opvangbak aan het eind is om al het gemorste of gebruikte water op te vangen om het vee en andere dieren uit te kunnen laten drinken.

Goed hoe gaat dat boren nou eigenlijk in z'n werk. In theorie is het heel simpel,men neme een drill-bit, een boormachine en een hele hoop pijp. Men bevestigt de drill-bit aan de eerste pijp om vervolgens de pijp weer aan de machine te bevestigen.

Vervolgens laat je de drill-bit rustig ronddraaien terwijl je deze tegelijkertijd langzaam de grond in drukt. Door de draaiende beweging komt de aarde los, die afgevoerd wordt door het water wat je door de pijpen naar beneden pompt en dus weer omhoog komt door het geboorde gat. Vervelend wordt het pas echt wanneer je boorgaten instorten doordat de grond rondom het gat naar beneden stort. De meest waarschijnlijke plaats waar dit plaats vind is in de omgeving van grote waterpartijen (de Volta-rivier bijvoorbeeld) en gedurende regenseizoen (zeg maar nu zo ongeveer...). De boel stort dan op het moment ook nogal eens in wat bijzonder frustrerend kan zijn, maar goed morgen weer een nieuwe dag en nieuwe kansen dus we gaan er weer gewoon voor!

Naast al het harde werken is er natuurlijk ook (gelukkig!) nog steeds tijd voor wat ontspanning gedurende de weekenden. Dus hier twee foto's van hoe mooi Ghana eigenlijk wel niet is.

Zo hebben jullie ook weer een beetje een idee wat ik hier allemaal uitvoer, hoog tijd voor bed nu, morgen weer een drukke dag!

Groetjes JP

2006-09-12T19:14:00.000Z

Zo hier weer even een berichtje van het waterteam uit Ghana.

Dankzij onze samenwerking met Johsem zijn na een wat moeizame start ondertussen de eerste 3 putten af. We overnachten nog steeds iedere nacht in het plaatsje waar we onze eerste put hebben geslagen, Kewum. Momenteel werken we in een bijzonder klein plaatsje. Het dorpje Dafur heeft iets meer dan 40 inwoners, en alleen maar water uit de Volta-rivier. Hoog tijd dus dat ook deze mensen toegang krijgen tot schoon water. We krijgen nog steeds veel 'hulp' van de lokale bevolking, met name de kinderen vinden ons iedere keer weer een hele atractie.

Afgelopen vrijdag ben ik weer een dagje op de polikliniek-site geweest, aangezien er een onderdeel van onze boor-installatie moest worden vervangen. Men heeft daar ondertussen al aardig wat progressie gemaakt.

We zijn hier overigens bijna aan het einde van het regenseizoen, maar juist de afgelopen 2 weken is het verschrikkelijk hard gaan regenen, wat niet ook alleen het werken lastig maakt (boorgaten storten veeel sneller in..) maar ook als je in een natuurpark rondloopt is het soms wat matig :-)

Verder is de OK weer op volle sterkte; 2 oogchirurgen, 1 tandarts maar volgende week komen daar 2 bij en 2 algemene chirurgen. Dus binnenkort komen er waarschijnlijk wel weer meer health-care verhalen!

Dit was het wel weer voor nu, bedankt nog iedereen voor alle meeltjes, de reply's komen er aan!

Groetjes Jan Pieter

2006-09-02T09:08:00.000Z

Hallo luitjes!

Hier weer even een update over mijn leventje hier op de Anastasis. Maar eerst even een dit: Iedere donderdag is er hier aan boord een zogenaamde 'Community Meeting' waarin allerlei mededelingen gedaan worden over komende en vertrekkende crew, veiligheidsdingen etc. En meestal zit daar ook een leuke/grappige mededeling bij, welke ik toch wel even met jullie wilde delen :-)

Er zijn hier aan boord ondertussen 4 Nederlandse heren die een buitenlandse dame aan de haak hebben geslagen, dus die zijn ondertussen hard bezig met hun Nederlandse les.

Verder gaat het leven hier gewoon z'n gangetje, hard werken en slapen, en in de weekeinden nog wat meer slapen en veel gezelligheid. Zo kan je bijvoorbeeld met wat patienten een spelletje spelen op Aft-deck.

En ze vinden het geweldig om te komen kijken wanneer wij cricket spelen, ja er zijn hier duidelijk te veel Kiwi's en Aussie's aan boord :-)

Momenteel is het redelijk rustig op de verpleegafdeling, aangezien er afgelopen week maar een chirurg aan boord was, die alleen op ogen opereert, wat niet heel veel patienten voor de ward oplevert. Gelukkig komt vanavond dokter Gary Parker weer terug van zijn vakantie waardoor het komende weken weer een stuk drukker zal worden op de ward. Dokter Gary Parker is hier al 21 jaar aan boord, hij had zich in eerste instantie voor 3 weken aangemeld (in 1985), maar is al die tijd vergeten te vertrekken. Hij leidt hier dan ook de OR aan boord, en coordineert een hoop voor HCS.
Hier is nog een verhaal van een van de patienten die hier recent is geopereerd. Hoe gaaf is het toch dat wij hier de mogelijkheid hebben gekregen om de levens van mensen te kunnen veranderen!

Vanavond breng ik 2 goede vrienden van mij, Phill en Jamie naar het vliegveld. Dat afscheid nemen blijft toch een bijzonder vervelend bijverschijnsel waar ik in ieder geval nog niet echt aan gewend ben. Phill gaat proberen zo'n 40 kg aan souvenirs aan boord te krijgen op zijn 20kg ticket, moet zeggen dat ik erg benieuwd ben of dat gaat lukken! Er zouden zomaar eens wat trommels en andere spullen achter kunnen blijven...

Goed dat was het weer, volgende keer weer eens wat foto's van mijn graafproject!

groetjes JP

2006-08-18T13:54:00.000Z

Observe a surgery

Zo, deze week geen verhalen over CDS maar over HCS (Health Care Services). Vandaag had ik het voorrecht om een aantal operaties mee te mogen maken hier op de OR. Aan boord van de Anastasis zijn drie operatiekamers, een speciaal ingericht voor oogoperaties de andere twee zijn 'standaard'kamers. Voordat je de OR in kunt gaan, moet je eerst je 'scrubs' aantrekken, hoedje op en steriele schoenen aan. Vervolgens ben ik door Phil rondgeleid langs alle verschillende kamers en kamertjes, de sterilizing-room, recovery-room, supplys-room etc.
De operaties die vandaag plaatsvonden waren allemaal bestemd voor vluchtelingen uit Liberia die hier in Ghana in een vluchtelingenkamp zitten. De eerste operatie was een jongen van 2 jaar die een hernia had. Het voordeel van het repareren van een hernia op zulke jonge leeftijd is het feit dat alles nog redelijk op z'n plaats zit. Mede daardoor was deze operatie binnen een half uur voor elkaar. Het enige wat weggehaald hoefde te worden was een klein blaasje wat gevuld was met vloeistof, en uiteraard moest het gaatje in zijn binneste balzak worden dichtgenaaid. De tweede operatie was er een van hetzelfde soort, alleen nu bij een 50 jaar oude man, Paul. Zijn balzak had de omvang van een volleybal, doordat er steeds vloeistof in is gelekt. Het doel van de operatie was dan ook om het overtollige weefsel te verwijderen en het gaatje waardoor de vloeistof lekt te dichten. De meest bloedige foto's zal ik jullie verder besparen maar eentje moet toch kunnen
:-) Het was opvallend hoe ontspannen de sfeer in de OR was, de chirurg vertelde hele verhalen terwijl hij bezig was met van alles door te snijden en af te binden. Nadat Paul was opengesneden was het in eerste instantie even zoeken naar wat waar was, aangezien alles zich bijna een halve meter lager bevond dan gebruikelijk is. Maar na drie uur opereren was al het overtollige weefsel verwijderd en lag Paul in de recovery room, bij te komen van zijn verdoving. Het was een erg interessante ochtend hier, en ik ga dit zeker nog een keer doen, hopelijk wanneer er weer max-facial operaties zijn, grote gezwellen op het hoofd of aan de nek.

De OR

Ondertussen lopen alle andere projecten hier ook nog, het boren gaat steeds beter, het lastigste gedeelte hebben we nu achter de rug en momenteel brengen we iedere dag ongeveer 6 meter bekisting aan, waardoor we volgende week klaar zouden moeten zijn met het boren. Dus wie weet, volgende week foto's van een nieuwe pomp!

En dan nog een foto die ik jullie niet wil onthouden; vorige week zaterdag ben ik met een aantal mensen naar een weeshuis gegaan om daar wat schommels en wippen te installeren. Toen we daar mee klaar waren gingen we opzoek naar een stukje strand om even op te liggen. Terwijl we door het plaatsje PramPram rijden, een gat van ongeveer 3000 man, zien we opeens het volgende op de muur van het lokale cafe geschilderd:

De Anastasis! Toch redelijk bizar,

goed dat was het weer voor deze week

See Ya' JP

2006-08-11T20:35:00.000Z

Een weekje op z'n Afrikaans

He luitjes! Afgelopen week hebben we met (een gedeelte van) het water-team dag en nacht doorgebracht in het plaatsje Kewum, wat nogal een ervaring was. Afgelopen dinsdag zijn we vertrokken en vandaag (vrijdag) zijn we weer terug gekomen. Carl, Bob en ik deelde een 'huisje' met de drie drill-professionals van Johsem. Het huis was ongeveer 6 x 3 en verdeeld in twee kamers. Hiernaast staat 'ons huisje' afgebeeld, of eigenlijk de twee-onder-een-kap, ons gedeelte is de rechter helft.

Ons dagelijks programma is min of meer als volgt:

06:00 opstaan

06:30 work starts

18:00 work ends

18:15 een duik in de Volta-river

18:30 richting het dorpje voor het avond-eten

21:00 naar bed

De Volta-river is nog geen 2 minuten lopen van ons huisje en het is een prachtig uitzicht als je daar loopt:

Gedurende deze week hebben we een heel aantal uren aan ons 'gat in de grond' gewerkt, momenteel zijn we 36' diep en we moeten naar ongeveer 81'. We hebben deze week een hoop geleerd over gaten boren, en we hopen dan ook volgende week onze eerste put af te hebben. Aangezien we nogal dicht bij de rivier zitten stort onze put nog wel eens in, wat het boorproces nogal bemoeilijkt. We boren nu steeds 6 meter en halen vervolgens alle pijpen en de boorkop uit het gat en laten de bekisting neer om vervolgens weer alle pijpen neer te laten om verder te boren. Het tweede probleem wat we hebben is de water-voorziening, we pompen water het water het boor-gat in, zodat het het zand kan meenemen wanneer het weer omhoog komt. Momenteel hebben we een zandlaag met zeer grote zand-korrels, waardoor we erg veel water in de aarde verliezen, zo'n 2,4 m3 per 20 min... Dus daar moeten we nog even wat op verzinnen.

Het leven in een afrikaans dorpje bevalt erg goed moet ik zeggen. Misschien wordt dat versterkt omdat ik weet dat ik na 3 nachtjes weer in m'n eigen bedje kan slapen met een fatsoenlijke douche en keuken, ik weer electriciteit heb etc. Iets wat de mensen die hier wonen niet kunnen zeggen.

Voorlopig zullen we iedere week in het dorpje overnachten aangezien alle putten die we willen slaan binnen een straal van 15 km van dit dorpje liggen.

Zaterdag ga ik met een aantal luitjes van het schip wat schommels en een glijbaan installeren bij een weeshuis hier in de buurt en zondag gezellig uit eten met Sophie :-)) En voor iedereen die zich dingen afvroeg bij de vorige post, idd zij is mijn vriendinnetje!

tot de volgende keer weer!

JP

2006-08-06T09:41:00.000Z

Het waterteam

Zo, afgelopen maandag was het dan toch echt zover! Het 'Water and Sanitation team' is dan toch echt aan de slag gegaan! Het was nog een aardige uitdaging om alle voertuigen met aanhangers over alle nauwe bruggetjes en door de bush-bush hier te krijgen. Na een leuke anderhalf uur rijden kwamen we op onze eerste boor-locatie aan, het dorpje Kewum, voor de google earth gebruikers: 6 05'23.98" N 0 12'28.87" O. In dit dorpje (en de rest van de regio) is maandag de zogenaamde 'taboe-dag' wat inhoudt dat je geen motoren mag laten draaien of in de aarde mag bewerken. Ach tja.. Dus maandag alles in gereedheid gebracht om dinsdag te kunnen beginnen. Onze boorlocatie waterpas gemaakt, de compressor aangesloten etc.

Op dinsdag hadden we om 09.00 am een afspraak met de firma 'Johsom' om ons te komen trainen in het gebruik van de drill-rigg, toen ze echter om 12 uur er nog steeds niet waren zijn we zelf maar begonnen. Helaas is onze boor-installatie al heel wat jaartjes oud en de afgelopen 2 jaar niet gebruikt, waardoor er heel wat gebreken zijn; lekkende pompen, pakkingen die compleet vergaan zijn, slangen die ooit vast wel 30 bar aankonden, maar nu even niet etc, etc, etc... Het meest frustrerend was eigenlijk nog wel de terugslagklep aan de zuig-kant van de pomp die niet goed sloot, waardoor er steeds lucht in de pomp kwam die daardoor afsloeg. En zo hebben we de hele week eigenlijk alleen maar dingen geprobeerd te repareren, alleen op donderdag hebben we zo'n 20 voet kunnen boren, nog 130 te gaan :-s. Maar goed aanstaande maandag gaan we de complete pomp vervangen, op jacht naar goed werkende terugslag-kleppen (wat overigens nog een aardige uitdaging is hier in Tema) om hopelijk dinsdag dan toch echt de grond in te kunnen gaan. Dus wordt nog vervolgd! Hieronder nog even wat foto's voor de sfeer-impressie :-)

Het waterteam! Van links naar rechts: Pam Borgert, verantwoordelijk voor het onderwijs over basis-hygiene, Colin Alderson, de baas :-), mijzelf, Bob Thomas en Carl Paalman (fellow Dutchy!) alledrie rigg-operators

En dan tot besluit nog even een zeer suggestieve foto :-))

Tot de volgende keer dan maar weer! Greetz JP

2006-07-29T13:38:00.000Z

Geweldig nieuws!

Eindelijk is onze drill-rigg aangekomen. Na 6 weken wachten stond 'ie er zomaar opeens! Eindelijk kunnen we dan gaan beginnen met onze 'Main Stay mission'. Afgelopen donderdag zijn we voor de tweede keer naar het dorpje gegaan waar we onze eerste put gaan boren en onze eerste latrine gaan bouwen. Samen met de 'chief' hebben we de locaties voor de beide projecten bepaald. Wij van Mercy Ships, gaan per dorp 1 latrine bouwen, maar we laten de spullen (pikhouwelen, scheppen, cement ed.) achter waardoor men zelf er mee verder kan gaan. Aangezien maandag de lokale taboe-dag is (geen idee waarom) mogen we daar geen machines laten werken op maandag, wat inhoud dat we op maandag de hele boel daar in gereedheid gaan brengen en doorreiden naar het 2e dorpje om daar de lokale bevolking te ontmoeten. Om vervolgens op dinsdag terug te komen in dorpje nr. 1 om ons eerste gat te gaan boren. Het is niet anders...

Ondertussen draait de HCS-afdeling (Health Care Services)hier op volle toeren. De eerste tientallen patienten zijn alweer naar huis, nadat ze allemaal(!) een succesvolle operatie hadden ondergaan. Een van de meest aansprekende verhalen voor mij persoonlijk is het verhaal van Bawa. Wat beschreven staat in deze pdf. En zo zijn er nog vele andere verhalen. Erg gaaf om te zien wat voor mogelijkheden God mij en ons hier heeft gegeven om mensen hun waardigheid weer te laten verkrijgen!

En last but not least de (bijna) weekelijkse update over de te bouwen polikliniek. Van de week is onze scheepsfotograaf langsgeweest op de site, en de onderstaande foto's zijn dan ook van haar. De eerste laag van de fundering is nu helemaal klaar. De volgende stap is het verbinden van de verschillende dragende pilaren. Hierna zal de vloer met beton worden overgoten voordat de muren gebouwd gaan worden.

Goed, hopenlijk heb ik volgende week een serie foto's van ons water-team en project, ik moet zeggen; 'k heb d'r zin an!

groetjes JP

2006-07-25T18:24:00.000Z

Cape Coast

Afgelopen weekend (22/23 juli) ben ik met een groep van 8 man (m/v) naar Cape Coast gegaan. Op zaterdag zijn we om 06:00 vertrokken met onze dedicated trotro vertrokken om na 4,5 uur in ons hotel aan te komen. Door Ghana rijden is opzich al een belevenis, met alle verschillende wegdek-type, de medeweggebruikers, en allerlei teksten op de achterkant van de taxi's hier. Ons hotel was een bijzonder goed onderkomen voor het weekends met AC op alle kamers. Wij (Phil en ik) hadden een alleraardigst uitzicht hier. Het hotel lag recht tegenover het Almina Castle, waar de Portugezen, Nederlanders en de Engelsen eeuwenlang hun (slaven)handel dreven. Tijdens ons bezoek aan het kasteel

kregen we een erg uitgebreide tour inclusief een aantal Nederlandse liedjes. Zo zijn we langs allerlei kerkers en gevangenissen geleid waarbij even vermeld werd dat er zo'n 23 miljoen Afrikaanse slaven tijdens het nederlandse bewind hier zijn omgekomen of weggevoerd.

Na deze toch redelijk shockerende tour was het tijd om in de oceaan te zwemmen. De stroming hier is echt veel sterker dan in NL. Het was een erg gave ervaring om hier eens op het strand te zijn. 's Avonds hebben we bij een van de resorts hier wat gegeten, voor 6 dollar heb je hier een volledige maaltijd! Da's toch wel wat anders dan in het westen!

Op zondag zijn we naar het Kwankum National Park geweest, waar de grootste atractie de Kanabe Walk is.

Dit is een touwbruggen stelsel wat je over het hele park heenvoert, waardoor je een geweldig uitzicht krijgt op alle bomen / planten / dieren etc. Op sommige plekken zweef je wel 40 m. boven de grond. Het is echt gaaf om te zien hoe ontzettend mooi de natuur hier is, en hoe men in Ghana er mee omgaat. Zo is er bijvoorbeeld een maximum aantal bezoekers per dag om de leefomgeving van de dieren niet al te veel te verstoren. Al met al een schitterende ervaring, en uiteraard aan het einde nog even naar de gift-shop geweest om een t-shirt met 'I survived the Canaboby Walk' te kopen, tsja ben je toch een beetje toerist...

En hier en daar dus een krokodil. De middag hebben we weer doorgebracht op het strand, waarna we om een uurtje of 6 weer richting Tema zijn vertrokken. Om zonder noemenswaardige problemen weer aan te komen om een uurtje of 10. Het was een erg gaaf weekend, met een hoop nieuwe vriendschappen en nieuwe ervaringen.

2006-07-19T15:21:00.000Z

Weer hard aan het werk!

He luitjes! Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen, maar ik ben 'still alive and kicking'! Het scheepsleven begint me hier steeds beter te bevallen ahoewel het erg jammer is wanneer short-termers hier na een maandje alweer vertrekken. Gelukkig blijven er genoeg vriendjes en vriendinnetjes over zodat ik me 's avonds absoluut niet hoef te vervelen! Zo hebben we bijvoorbeeld hier onze eigen prive bioscoop in de academy met beamer en geluidsset :-) Een andere favourite bezigheid hier, is het spelen van het kaartspel 'Maou' een ondertussen legendarisch kaartspel hier op de Anastasis.

Gelukkig wordt er ook nog gewoon hard gewerkt, zo is het graven van de fundering voor de polikliniek klaar en zijn we afgelopen maandag begonnen met het storten van beton en het aanbrengen van de bewapening zowel voor de dragende pilaren als de fundering zelf. Gelukkig is het regenseizoen begonnen, wat niet zo heel veel regen brengt, maar wel een hoop wolken wat het werken hier toch een stuk aangenamer maakt. Het is erg leuk om hier allerlei nieuwe dingen te leren. Zo had ik iig nog nooit metaal gevlochten, beton gemaakt, ijzeren bewapening gebogen (met de blote handjes :-) ) etc. Ondertussen blijft de geruchtenstroom over onze boor-installatie maar komen. Zo zou de rigg afgelopen weekend in Tema-harbour gevonden zijn, waar we allemaal erg enthousiast over waren, maar tot vandaag is er niets verschenen... Helaas. Plan B is nu het inhuren van een lokaal bedrijf die voor ons de gaten en in de grond boort, waarbij Mercy Ships alleen voor de voorlichting over hygiene zorgt. Persoonlijk lijkt me dit helemaal nix, aangezien mijn job, het waterboren, nogal overbodig wordt. Maar hopelijk komt het niet zo ver, you never know.....

Nog even een foto die ik jullie toch niet wilde onthouden. Na een dagje CDS-werk ziet mijn been er als volgt uit

En nee dit is niet van de zon...

Afgelopen zondag heb ik een kerkdienst bijgewoond hier op de ward (verpleegafdeling). Samen met alle patienten, vertalers, nurses en een aantal andere belangstellenden hebben we zo'n anderhalf uur op z'n Afrikaans gezongen, naar een preek geluisterd en gebeden. Het is erg bijzonder om met deze groep mensen een dienst mee te maken. Te meer omdat sommigen sinds jaren eindelijk weer voor het eerst kunnen zien, een kaak of neus hebben, of zonder tumor over straat kunnen.

Komend weekend ga ik met Sophie, Phil en anderen naar Cape Coast, waar wij (Hollanders) vroeger onze slavenforten hadden ed. Van mensen die er al zijn geweest heb ik gehoord dat het behoorlijk impressive is om daar te zijn, dus ik heb er zin in! Foto's ed komen er uiteraard aan!

Lieve mensen, (zoals al eerder vermeld :-) ) het is hier geweldig, maar ondanks dat worden jullie best wel gemist hoor! Een avondje klaverjassen zit er hier bijvoorbeeld niet in, en de mensen die mij een beetje kennen weten hoe ernstig ik dat kan waarderen! Iedereen erg bedankt weer voor alle e-mail en post ik laat na het weekend weer wat van me horen!

Groetjes Jan Pieter

2006-07-10T18:38:00.000Z

CDS heeft het rustig...

Vorige week heeft CDS niet zo heel veel uitgespookt hier. Nadat we, 2 bouwkundigen en ik, ons een uurtje over de 'blueprints' van een te bouwen school hadden gebogen is er besloten om dit project niet langer uit te voeren. We waren er absoluut niet zeker van dat het gebouw de eerste regenbui die erop zou vallen zou overleven. Zo waren er dragende muren gepland op plaatsen waar geen fundering is gegraven, is er in de fundering en de muren geen bewapening opgenomen, ondanks dat het gebouw toch wel 2 verdiepingen hoog zou moeten worden, waren er geen enkele sterkte-indicaties, etc. Kortom een erg droevig ontwerp, maar veel vervelender is dat het we het gebouw voor YWAM zouden bouwen, de organisatie waar Mercy Ships ooit uit is voort gekomen.

Goed geen schoolproject dus, maar ook het waterboren (mijn main-job) is nog steeds niet begonnen. Waarschijnlijk is onze drill-rig ondertussen in de haven aangekomen, maar DHL heeft onze inklaringspapieren, die 2 weken geleden per koerier zijn opgestuurt, nog steeds niet afgeleverd.... Waardoor wij dus nog niet kunnen beschikken over onze drill-rig. We zijn wel al op onze eerste locatie geweest waar we wilden gaan boren, dit waren 4 kleine aangrenzende dorpjes in the Volta-area. Toen wij aankwamen was er daar op donderdag een kerkdienst bezig, wat ons de kans gaf om daar wat rond te lopen. Tot onze grote verbazing bleken 3 van de 4 dorpjes al een waterput te bezitten, die tesamen meer dan genoeg water voor alle vier de dorpjes kunnen leveren. Na wat navraag werd al snel duidelijk waarom men in het 4e dorpje een waterput wilde. De dorpsoudste van dorpje 4 wilde graag Chief worden over alle 4 de dorpjes, wat zeker gebeurd zou zijn als wij daar een waterput zouden slaan. Dus dat scheelt weer een gat in de grond...

De CDS-projecten die wel lopen zijn het beekingproject en het polikliniek project.

De afgelopen paar dagen heb ik meegewerkt aan het graven van de fundering voor de polikliniek. Met gemiddeld 20 dagwerkers gaat het graven redelijk snel. Na 5 werkdagen is vandaag de fundering compleet uitgegraven, waardoor morgen het betonstorten kan gaan beginnen. Maar werken onder de Afrikaanse zon is toch echt heel iets anders dan werken in NL, mijn eerste dag dat ik 'on-site' gewerkt heb was ik rond 2 uur compleet kapot. Werken doe je hier dan ook een stuk rustiger aan, anders hou je dit geen week vol.

Het is overigens erg gaaf om met alle dagwerkers tijdens de lunch een bijbelstudie te kunnen doen! Iets wat je in NL toch niet zo heel erg veel ziet, maar hier de gewoonste zaak van de wereld is.

Morgen ga ik (met gelukkig nog een hoop andere crew) hier een 40' container uit Rotterdam vol met eten uitladen. Dat zou toch een leuke ervaring moeten worden, 60 m3 aan etenswaren inladen ;-)

Hieronder nog wat foto's (zoals beloofd) van de screening:

Je kunt voor vergrotingen op de foto's klikken.

Zo, dat was het weer even, ik ga nu volleyballen bij een plaatselijke club hier, schijnt erg gezellig te zijn!

tot laterz JP

2006-07-03T16:54:00.000Z

Who's Who!?

Ik wilde jullie even laten zien met welke luitjes het hier zo geweldig vertoeven is! Het zijn ze nog lang niet allemaal, maar het is een begin om jullie wat gezichten bij de namen te geven. Hier komen ze in alfabetische volgorde:

Bob Thomas, een echte Texaan, heeft hiervoor een aantal maanden bij het IOC (International Operation Center) gewerkt en blijft hier voor onbepaalde tijd. Verder is hij een collega water-speurder in de CDS department. Hij was al 5 weken in Ghana voordat het schip aankwam. Deze tijd heeft hij doorgebracht bij de lokale bevolking hier.

Catherin, 24 jaren jong, kom uit het Duits sprekende gedeelte van Zwitserland. Werkt aan boord in de housekeeping en vertrekt in Augustus om te gaan studeren in Zwiterserland.

Egbert Brouwer, de security en 3e officier aan boord, en een fellow-Dutchy (Op het moment worden alle officiersposten door Nederlanders bekleed :-))Heeft een aantal jaren op commerciele boten gevaren en zal de Anastasis naar haar 'laatste rustplaats' varen.

Jeremy Naggy, ook een CDS'er, maar hij is actief in de bouw-projecten. Voordat hij aanboord kwam was hij timmerman in Toronto, Canada. Hij zal hier nog 1 jaar zijn en dus nadat de outreach in Ghana is afgelopen meevaren op de Africa Mercy richting Liberia.

Jerusha ???, ook al uit Texas. Was hier al een aantal maanden voordat ik aan boord kwam. Nadat ze 4 maanden bij de crew-services had gewerkt is ze afgelopen week vertrokken, maar komt waarschijnlijk in September weer terug.

Jessica Pippins, voor velen een belangrijk figuur aanboord. Zij staat iedere morgen bijzonder vroeg op om voor het hele schip brood, bolletjes en croissants te bakken. Komt ook uit een van de Verenigde Staten.

Marc Coleman, mijn CDS-baas hier te zien net na ons motor-probleempje. Heeft drie jaar op de Africa Mercy gewerkt maar is pas sinds 2 maanden CDS-manager. Hij is hier met zijn vrouw en twee kinderen voor minstens twee jaar.

Phil werkt hier aan boord als sterilizer, wat inhoud dat alle gereedschappen die de verschillende chirurgen gebruiken door hem worden ontsmet en gesterelizeerd. Hij komt uit de UK en zal na de zomer daar verder gaan met zijn medicijnen-studie. Hij is een vervent bergbeklimmer, wat hij gedemonstreerd heeft tijdens de Boti-falls tocht.

Sophie Smith, een van de vele Kiwi's hier komt uit Wellington, is 24 jaar oud en 1,88 m. lang (!) wat conversaties op hoogte hier mogelijk maakt ;-p Wist op haar 14e al dat ze als verpleegkundige in de zending wilde gaan, en werkt momenteel als ward-nurse aan boord. Is altijd in voor gezellige dingen maar werkt verschrikkelijk hard als ze aan het werk is.

Zo dit waren slechts een aantal van de mensen die ik hier tot nu toe heb ontmoet. Op het moment is het voor de CDS'ers een goede tijd om de cultuur en de Ghanezen een beetje te leren kennen aangezien daar over een week absoluut geen tijd meer voor is. Maar voorlopig genieten we er erg van!

2006-07-02T10:24:00.000Z

Druk weekend!

Afgelopen vrijdag heeft CDS zijn eerste 'field trip' richting Cape Coast gehad. Samen met de kinderen van de academy hier aan boord zijn we de imker gaan opzoeken die CDS gaat ondersteunen bij het bijen-project. Deze imker woont ongeveer 150 km ten westen van Tema, dus volgens Nederlandse begrippen is dat zo'n 1,5 a 2 uur rijden. Hier in Ghana gaat dat dus iets anders... Het begin van de reis ging over een tol-weg wat in principe best lekker opschiet. Hier echter ondervonden we dat sommige landrovers van de Anastasis toch echt aan hun eindje beginnen te komen. Een van de slangen van het koelsysteem van de motor had het begeven, en ondanks dat er allemaal redelijk technische luitjes in de auto zaten had niemand een zakmes of schroevendraaier mee. Gelukkig liepen er net twee Ghanezen over de snelweg die zomaar een schroevendraaier bij zich hadden, waardoor we na een kwartiertje alweer onderweg waren. Na de tolweg moet je dwars door Accra heen, wat een hele belevenis is aangezien in deze stad met meer dan een miljoen inwoners welgeteld 2 stoplichten zijn, in alle andere gevallen komt het op brutaliteit aan hoe snel je door de stad heenrijd. Uiteindelijk kwamen we na zo'n 3,5 uur aan op de plaats van bestemming waar we uiterest hartelijk werden ontvangen door onze imker. Hij had een heel programma uitgewerkt voor de kinderen waarbij ze allerlei aspecten over de bijen te weten kwamen. Zo leeft er Afrika bijvoorbeeld een bij die 3 tot 4x groter is als onze europese honingbij, en da's toch fijn om te weten! Hiernaast hebben ze zelf kaarsen gemaakt van bijenwas en wat honing geoogst. Uiteraard hebben de mensen van de CDS ook gekeken naar het productieproces van bijen-korfen, aangezien deze imker ons de eerste 102 korven levert (in Ikea-formaat welismaar) maar wij zelf de overige 200 gaan produceren. Na 3 uur lang alles over bijen en honingraten te hebben geleerd, vertrokken we weer richting Tema waar we zo'n 4,5 uur later aankwamen aangezien we 'ergens' rechts af waren geslagen waar dat niet echt de bedoeling was. Achteraf was het wel erg leuk want we reden langs het stadion van Accra waar op dat moment de thuiskomst van het nationale elftaf werd gevierd!

Zaterdag (1/7) Boti Falls

Zaterdag zijn we met een groep van 26 man richting Boti Falls getrokken, dit is een van de nationale parken met een heel aantal watervallen. Op een normale dag komen hier zo'n 10 tot 20 toeristen op af, maar 1 juli is een feestdag in Ghana, waardoor nu enkele duizenden Ghanezen richting de watervallen waren getrokken. ,Vreemd genoeg moesten wij drie kaartjes van 10.000 Cedi kopen om binnen te komen, terwijl de autochtone bevolking aan 1 genoeg leek te hebben. Maar goed als je voor 2 euro en een beetje een nationaal park kan bezoeken... De watervallen waren behoorlijk spectaculair maar je kon ook een heel eind wandelen, om na een tocht van een km of 4 op het hoogste punt van het park uit te komen waar je een geweldig uitzicht hebt. Rond een uurtje of 4 zijn we weer richting Tema gereden wat vanuit het binnenland nog best wel een opgave is, aangezien de beste kaarten van Ghana te vinden zijn in de lonely planet. Maar zo rond een uurtje of 7 hebben we in Tema wat gegeten om vervolgens terug te keren richten de haven.

2006-06-28T10:42:00.000Z

Screening Day

Screening day is een van de belangrijktste dagen van iedere outreach van de Anastasis. Op deze twee dagen worden alle patienten geselecteerd die in aanmerking komen voor een operatie aan boord in de komende 7 maanden.

Opbouwen van de screeninglocatie

Afgelopen zondag (25/6) ben ik met nog 19 anderen de locatie voor de screening gaan opbouwen. We zijn naar de 'God's Assembley Church of Tema' gereden waar al tientallen mensen voor de screening aan het wachten waren. Het hoofdgebouw (zie hieronder) werd gebruikt voor het screenen van mensen met aandoeningen anders dan oogaandoeningen. De zondagsschool naast de kerk deed dienst als screeningspost voor de oogaandoeningen en een grote zaal hier weer naast was deed dienst als wachtruimte.

Bij het opbouwen werden we 'geassisteerd' door een heel aantal kinderen die de wachtruimte voor ons aanveegden. En aangezien we tijdens onze orientatieweek te horen hadden gekregen dat de outreach niet alleen bedoeld was om ons 'ding te doen' maar ook vooral om relaties aan te gaan, heb ik dat met deze kinderen maar eens in de praktijk gebracht ;-).

Na drie uur lang met houten kerkbanken (ja zelfs hier!), stoelen en tafels te hebben gesjouwd was de kerk klaar voor de screening.

Screening Day I

De CDS-department was tijdens beide screeningsdagen verantwoordelijk voor beveiliging van de hele lokatie. Dit hield in dat wij de orde in de wachtrij moesten bewaren, er binnen op toezien dat niemand voor zou dringen en dat de uitgang ook echt een uitgang zou blijven. De ochtendploeg is om 04:00am vertrokken waarna mijn ploeg hen om 10:30am heeft overgenomen. Op het druktste punt van de dag was de rij mensen ongeveer een kilometer lang(!) wat maar eens aangeeft dat er ook in Ghana nog veel moet gebeuren op het gebied van de medische voorzieningen. Gelukkig zijn Ghanezen erg rustige mensen en waren er nauwelijks incidenten. Ik zelf was verantwoordelijk voor de uitgang waardoor toch nog een hoop mensen naar binnen wilden, om een familielid of vriend iets te eten te brengen etc. Gelukkig werd ik hierbij geholpen door een aantal leden van de plaatselijke kerk die de lokale taal 'Twi' wel konden verstaan. Toen zo rond 12.00 uur de wachtrij werd gesloten, omdat er die dag niet meer mensen konden worden gescreend werd het opvallend druk bij de uitgang met mensen die een familielid wilde zien... Maar goed je kan deze mensen uiteraard het niet kwalijk nemen dat ze proberen binnen te komen voor vele zal dit de enige kans in hun leven zijn om van hun tumor, hazelip oid af te komen. En zolang je je dat realiseert valt er erg goed met de mensen te praten. Er zijn vandaag ongeveer 2500 mensen gescreend en aan nog eens 500 mensen is een 'appointment card' gegeven waarmee ze tijdens screeningsdag II terug kunnen komen.

Ik heb 's avonds geprobeerd op tijd naar bed te gaan aangezien ik morgen om 04:00 am vertrek richting de locatie, maar er zijn hier simpelweg veel te veel gezellige mensen aan boord om vroeg te kunnen gaan slapen.

Screeningsdag II

Goed, een kort nachtje dus.... Bij het ontbijt veeel koffie gedronken en vervolgens in m'n t-shirt richting de locatie gegaan. Het koelt hier 's nachts nauwelijks af dus ook om 4 uur 's nachts is het gewoon een graadje of 25 buiten, het was eigenlijk heel lekker weer. Toen wij aankwamen stonden er al weer horden (nieuwe) mensen te wachten voor de screening. Kennelijk was het niet voor iedereen duidelijk dat mensen met een appointment card eerst zouden worden geholpen, zij waren immers de dag ervoor ook al gekomen. Dit leidde tot wat protesten en kleine opstootjes, maar niets ernstigs gelukkig. Toen om 6 uur de medische crew aankwam hadden we ondertussen de wachtrij al weer moeten sluiten omdat er al weer meer dan genoeg mensen waren om nog 2 dagen screening voor te houden. Dit tot veel verdriet van de mensen die helaas te laat kwamen. Zo was er onder andere en vader die met zijn zoontje uit Liberia was gekomen omdat de benen van de jongen compleet waren verbrand. Gelukkig wilde de hoofd-verpleegkundige deze man met zijn zoontje nog wel helpen, maar voor de meeste anderen was er helaas echt geen plek meer. Uiteindelijk zijn er zo'n 1800 behandelkaarten uitgedeeld voor oog-operaties en zo'n 350 voor de verschillende andere chirurgische ingrepen.

Op zo'n screeningsday gebeuren echt veel dingen die je best wel aangrijpen, zo is er bijvoorbeeld een baby overleden die binnen bij het prayer-station was. De baby had sinds de geboorte een tumor waaraan hij op dat moment bezweek. Aan de andere kant is het ook geweldig om mensen die al jaren in afzondering leven omdat ze bijvoorbeeld een grote uitwendige tumor hebben, te zien dansen als ze hun afspraakkaart voor de operatie in ontvangst nemen. Al met al waren dit twee onvergetelijke dagen met veel vreugde en gezellige gesprekken met lokale mensen (er waren twee broers die het wel zagen zitten als ik hun zus zou trouwen :-) en ook met veel verdriet van mensen wanneer ze te horen hadden gekregen dat ze niet geholpen kon worden.

Aangezien we niet onze eigen foto-camera's mochten meenemen heb ik nog geen andere foto's van de screening dan deze hierboven. Er waren echter 2 mercy ship fotograven aanwezig van wie de foto's binnenkort op ons intranet worden geplaatst. Dus meer foto's komen snel!

2006-06-25T11:11:00.000Z

Hallo allemaal! Leuk dat jullie even een kijkje komen nemen op mijn weblog!
Vorige week donderdag (15 juni) ben ik naar Accra gevlogen om de komende 6 maanden bij Mercy Ships http://www.mercyships.org/ te werken. Ik zal bezig gaan in de Community Development Services of CDS-department. In deze afdeling zijn we momenteel met drie projecten bezig, zo zal binnen een week worden begonnen met het bouwen van een polikliniek van zo'n 600m2. Het tweede project is ter stimulering van de werkgelegenheid van de Ghaneese vrouwen, zo zal in 25 kleine dorpjes rond Accra een aantal vrouwen worden opgeleid tot imker. In Accra staat een grote fabriek de honing gegarandeerd zal afnemen waardoor de ongeveer 150 betrokken vrouwen een redelijk goed gegarandeerd salaris zullen ontvangen. Het derde project waar ikzelf bij betrokken ben is het boren van waterputten en laterines bouwen. De komende 6 maanden staan er zo'n 35 waterputten op 29 locaties gepland. Hiernaast hopen we ook een heel aantal laterines te kunnen bouwen omdat schoon water zonder fatsoenlijke sanitaire voorzieningen eigenlijk niet zo zinvol is. Probleem hierbij is dat het gedoneerde budget uitsluitend mag worden gebruikt voor het slaan van waterputten en dus niet voor het bouwen van latrines. Dus mochten jullie nog ergens voor willen bidden, of een hoop geld over hebben ;-)

Maar goed over de afgelopen week

15/6 ben ik dus vanaf Schiphol naar Milaan vertrokken om vanaf daar door te vliegen naar Accra. Ik kwam daar om 22:00 lokale tijd (het is hier twee uur eerder dan in NL) aan. Ik zou hier opgehaald worden door iemand van Mercy Ships, deze persoon zou ergens bij de bagage-band, de douane of buiten staan. Maar nog bij de bagage-claim, de douane of buiten ook maar iets of iemand voor Mercy Ships te bekennen. Nou was ik binnen 15 minuten van het vliegtuig door de douane etc. buiten dus hoopte ik nog ergens dat er wel iemand zou komen. Uiteindelijk het schip gebeld of er nog iemand zou komen, ze zouden even kijken... Goed uiteindelijk om 00:15 gearriveerd waarbij de ontvangst erg goed was moet ik zeggen! Er was nog een maaltijd voor mij achtergehouden, er was nog wat te drinken en m'n bagage werd naar mijn hut gedragen, waar ik vervolgens op m'n al opgemaakte bed ben gecrashed en heb geslapen tot de lunch van vrijdag.

Vrijdagmiddag was de eerste orientatie waarbij ik met nog twee anderen een tour door en over het schip heb gekregen waarnaast we nog wat basic-informatie hebben gehad over dingen als de 'dress-policy' etc.

Zaterdag en Zondag zijn mijn vrije dagen. Op zaterdag ben ik met een groep mensen wezen zwemmen en eten bij een zogenaamde 'health-farm'. Zondag heb ik in m'n bed doorgebracht met ernstige buikpijn en diaree. Tot zover de 'health farm' dus....

Vanaf maandag is 'the orientation to Ghana' begonnen. In vijf ochtenden is de hele crew geinformeerd over de meest uiteenlopende zaken over Ghana. Zo is er een ochtend geweest over de economie van Afrika in het algemeen en over de Ghanese economie. Een bijzonder interessante presentatie wordt hierover gegeven op :
http://hdr.undp.org/docs/statistics/data/flash/2005/2005.html
De dollars die in deze presentatie worden gebruikt zijn overigens omgerekende dollars, dus als iemand 1 dollar per dag verdient is dat dus alsof deze dollar in de VS zou moeten zijn uitgegeven. Het is dus niet zo dat je voor deze dollar in Afrika veel meer zou kunnen kopen dan in de VS.

Andere onderwerpen die aan bod zijn gekomen zijn de verschillen tussen de westerse en afrikaanse cultuur, de geestelijke situatie hier, een stukje geschiedenis van Ghana, ik kan me nu enigsinds in het Twi (de belangrijkste taal na het engels hier) uitdrukken, en ik vergeet nu waarschijnlijk nog een hele hoop.
Het tweede gedeelte van de ochten werd steeds besteed aan de NCO, New Crew Orientation. Hier werd veel vertelt over het gemeenschaps-leven aan boord hier, hoe te handelen bij conflicten, hoe om te gaan met culturele verschillen etc.
Na de lunch was het middag-programma steeds verschillend zo was er Safety Orientation, Security Orientation, IT-Orientation, CDS-orientation en een CDS-meeting.

's Avonds is hier het lokale 'coffe-house' de Sala Victoria open, waar veel crew naar toe komt voor een babbel of een spelletje. Uiteraard wordt ook het voetbal hier op de voet gevolgd, van ieder land dat vertegenwoordigt is op het WK is er bijna wel een supporter hier. Een mooie ervaring was het toen de VS werd verslagen door Ghana, men is in Ghana behoorlijk voetbal-gek tot in de haven hier was het gejuich uit de stad te horen toen Ghana door ging naar de 2e ronde van het WK.

O en natuurlijk voor alle echte hollanders onder ons, het is hier op het moment het koudste seizoen, dus buiten is het zo'n 30 - 35 graden C overdag, ondanks het regenseizoen regent het niet heel erg vaak, en wanneer het regent is het gewoon warm water wat uit de lucht komt vallen.

Tot zover mijn eerste berichtje hier vanaf de Anastasis, maar wordt vervolgd!

Groetjes Jan Pieter